امامی که شبانه نان می‌برد

روایت شده است که امام زین‌العابدین (ع) شب‌ها در تاریکی، کیسه‌ی نان و غذا را بر دوش می‌گرفت و به خانه‌ی نیازمندان مدینه می‌برد. آرام در می‌زد، هدیه را پشت در می‌گذاشت و می‌رفت، بی‌آن‌که کسی او را بشناسد. بسیاری از خانواده‌ها نمی‌دانستند چه کسی به آنان کمک می‌کند.

پس از رحلت امام، آن هدیه‌ها قطع شد. هنگام غسل پیکر او، جای کیسه‌ها را بر پشتش دیدند و فهمیدند یاور پنهانشان که بوده است.

آنچه می‌آموزیم: کار خوب لازم نیست پرسروصدا باشد. زیباترین کمک، کمکی است که فقط خدا ببیند.